Έχει περάσει ήδη ένας ολόκληρος χρόνος από την αξέχαστη μέρα που ο Κομούρα γνώρισε τη Μίε, τη συμμαθήτριά του στο διπλανό θρανίο που συνέχεια ξεχνά τα γυαλιά της. Με κοινά σχολικά βιβλία, μεσημεριανά με κάρυ, γυμναστική και ακόμα και κρυολογήματα, οι δυο τους έρχονται όλο και πιο κοντά, προς μεγάλη αναστάτωση της ήδη καταπονημένης καρδιάς του Κομούρα. Καθώς ξεκινά η νέα σχολική χρονιά, θα αντέξει η καρδιά του όσο οι καθημερινές τους αλληλεπιδράσεις με τη Μίε αυξάνονται;